Het tropische noordland

Op een bezoek aan de supermarkt na sjezen we over een drukke 4baans autoweg dwarsdoor Auckland heen, op naar het noorden. Op naar de regio Noordland, de warmste regio van Nieuw Zeeland.

In Nieuw Zeeland is het nu herfst, in het noorden met haar subtropisch klimaat, betekent dat een herfst met een gemiddelde dagtemperatuur van 18 graden. Zodra de zon ondergaat, wat helaas al rond 18.00 is, wordt het een flink stuk frisser. Ik trap er iedere keer weer in, in de middagzon is het zo warm dat ik mijn outfit omruil voor een kort jurkje, als we ’s avonds in het donker aankomen bij een camping sta ik in datzelfde jurkje bibberend een goede plek uit te zoeken. Het weer in Nieuw Zeeland is net als de natuur heel divers en veranderlijk; in 1 dag kan je wel 4 seizoenen meemaken.

Voor ons zijn de mooiste kampeerplekken de plekken waar we volop van de natuur kunnen genieten, midden in een bos, bij een boer of direct aan de zee. Onverwachts, als we door een woonwijk naar een motel met wat kampeerplekken erbij rijden, blijkt het een parel van een plek te zijn! Via de smalle met palmbomen en varens omgeven entreeweg rijden we al langs een kruidentuintje waar gasten kruiden mogen pakken. Na 4 maanden koken met alleen peper, zout en sambal maakt dat me heel blij! We mogen ons plekje zelf uitkiezen, het wordt er een met het beste zicht op de zee en met een eigen picknicktafel. Deze camping ligt aan Kawau Bay, een mooie baai met voor anker liggende boten, welke we kunnen verkennen per kajak. Waar 30 NZD normaal alleen in een grasveld met toiletten voorziet, is deze plek all inclusief; internet, elektriciteit, douches en gebruik van de kajaks! Op een grasveldje voor de zee staan er ook nog 2 trampolines en een schommel! Wat een topplek!
Op zaterdagochtend bezoeken we de farmers market in het nabij gelegen dorp Matakana, een gezellige markt met een band en veel te duur maar wel hele lekkere hapjes, erna gaan we weer terug naar de camping. In de baai drijft namelijk ook nog een trampoline, we kunnen toch zeker niet verder reizen zonder de springkracht van het drijvende exemplaar uit te proberen?

Marine Reserve
Na 2 nachten moeten we verder naar het volgende paradijs, Tawharanui Regional Park. Het park is met ijzeren hekken omzoomd, wij rijden binnen via een automatische toegangspoort. Zou dat de reden zijn dat het zo mooi is? We vermaken ons goed bij Anchor Bay; klauterend over de rotsen zoeken naar leven in het heldere zeewater.
1 baai verder ligt vlak voor de kust Goat Island, waar het omringende gebied een marinepark is en populair is vanwege de onderwaterwereld. Heuj, we gaan weer snorkelen!
Het zeewater zit echter vol met een soort doorzichtige slijmerige wormen? Het voelt heel vies aan, alsof we ons door een dikke slijmerige brij heen worstelen. Daniel kijkt afwachtend naar me, denkend dat ik zo in een rotvaart terug zwem naar de kant. Maar nee, ik blijf verrassend rustig en zwem gewoon verder. Snorkelen in een oceaan vol kwallen en haaien werpt zijn vruchten af?

Snorkelend naar Goat Island zien (en voelen) we alleen maar ‘wormen’ en een paar baarsen. Niet echt een boeiende onderwaterwereld. En zonder wetsuit aan wordt het na een tijdje best fris, we zwemmen op volle snelheid terug naar de kant. Wat jammer. Als we de slijmerige wormpjes later opzoeken blijkt het plankton te zijn. Nooit geweten dat die zo dicht bij de kust kwamen, het enige wat ik ervan weet is dat het walvissen voer is en die hebben we niet gezien.

Bay of Islands
Deze laatste dagen nemen we lekker de tijd ’s ochtends, we hebben niet meer de behoefte om naar ieder hoogtepunt te gaan en de zoektocht naar een woonplek voor ons (en een baan voor mij) voor straks in Australië begint langzaam. 1 ding heb ik nog op mijn lijstje staan voor Nieuw Zeeland: zwemmen met wilde dolfijnen. Bij alle voorafgaande keren was het weer te slecht en 1 keer was de tour volgeboekt. In het toeristische stadje Paihia is het mogelijk om voor 30 NZD pp extra met dolfijnen te zwemmen tijdens de Bay of Islands boottocht. Mocht het door een of andere reden niet lukken, krijgen we dat bedrag gewoon terug.
De boottocht vertrekt om 13.00, bij de check-in vertelt de receptioniste dat de ochtend tour geen geluk had dus zal het bij ons ook wel niet lukken. Nou bedankt, die weet de stemming er wel in te brengen..
Mja het zonnetje schijnt en het gebied is prachtig, precies zoals de naam zegt een gebied vol met paradijselijke (on)bewoonde eilanden. Een ervan is opgekocht door een rijke stinkerd, die er welgeteld 1 keer per jaar vertoefd. We staan helemaal vooraan op de boot en doen ons uiterste best om ook maar iets van een vinnetje te zien. We zien grote scholen vissen, die vlak aan de oppervlakte zwemmen, veel zeevogels en we varen onder een grote rots door. En dan bijna op het eind, als we de hoop al hebben opgegeven, spot ik een groep dolfijnen! Ik zwaai en roep uitbundig naar de kapitein (die trouwens Nederlands is, dat accent herkennen we meteen), hij vaart meteen hun kant op. Het zijn er zó veel! En wat een vrolijke groep! Ze zwemmen onder de boot, naast de boot, iets voor de boot en wij hebben de beste plek, ik kan ze bijna aanraken! Er zwemt ook een kleine mee en afentoe draait 1 dolfijn zich een beetje om en kijkt even naar boven, naar ons. Wat een wonderbaarlijke dieren, wat fantastisch om mee te maken! Nee, we mogen niet het water in, deze groep zwemt te snel, ze zijn slechts op doortocht en geen vaste bewoners van de baai plus er is een jonkie bij. Maar het maakt me niet uit, dit was bijzonder genoeg!

90 Mile Beach & Te Paki Sand Dunes
Op weg naar het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland kunnen we een stuk van de route over het strand rijden, bij 90 Mile Beach. De hele 88km is alleen mogelijk met 4wd, maar de eerste 15 km is bij eb ook mogelijk met normale auto. Onze timing is perfect, volgens de informatie op internet is het bijna eb. We kijken niet te lang naar de waarschuwingsbordjes met foto’s van vastgelopen busjes en wagen het erop! Wat cool, lekker over het strand scheuren! Aan de linkerkant een woeste zee, aan de rechterkant duinen en voor en achter ons alleen maar strand en een blauwe hemel. Ook best spannend, als we 2 keer geen andere keus hebben dan over een stroom water te rijden, maar het busje kan het prima aan!
En dan op naar Te Paki, naar de gigantische zandduinen! Een km vantevoren huren we alvast een sandboard (gewoon een bodyboard met een ander doeleind) bij een boer. Wat een bizar landschap is het, de omgeving gaat van bos meteen over in een mega duingebied. Of beter gezegd, een mega speeltuin. We zien meerdere mensen van de duinen af surfen, zittend, staand of met z’n 2en op 1 board. Het duurt even voor ik durf te gaan, het is best heel steil en hoog. Maar na de 1e keer, wil ik nog een keer en nog een keer en nog een keer! Waarom hebben we maar 1 board gehuurd?! Ook wij gaan met z’n 2en op 1 board, wat niet helemaal goed gaat, ik maak geloof ik wel 3 koprollen. En Daniel’s poging om te staan verloopt minstens zo goed. Wat hebben we een lol! Na weet ik hoeveel keren die gigantische duin opklimmen hebben we toch echt geen puf meer en gaan we verder met de reis.

Cape Reinga
Het waait flink, de lucht trekt samen en opeens een luide ‘tok’! Ik kijk op van mijn boek en zie nog net een vogeltje boven de auto verdwijnen. Dit is (buiten heel veel insecten) de eerste aanrijding wat we hebben. Daniel verzekert me dat het vogeltje het onmogelijk heeft overleefd, met de keiharde wind en een snelheid van 100km, onmogelijk. En opeens, nog een ‘tok’! En een tijdje later, nog een knal! 3 vogels aangereden in nog geen half uur tijd! Zo rij je op 1 dag meer aan dan in een 4 hele maanden reis..
Na een verder rustige rit komen we aan bij Cape Reinga, het op 1 na noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland. Het puntje waar de Pacifische Oceaan en de Tasman Zee samenkomen, je ziet ze tegen elkaar aan klotsen. Met de donkere lucht, de iconische vuurtoren en de naamborden krijg je echt einde van de wereld gevoel.

We overnachten op een camping met douche, het zand zit nog steeds overal. Morgen rijden we terug zuidwaarts, terug naar Auckland waar we over 2 dagen ons busje inleveren.

 

 

 

10 gedachten over “Het tropische noordland”

    1. Hoi Sylvia!
      Thanks voor je reactie:)
      Ja best wel he.. 🙂 Hoe gaat het met jouw voorbereidingen voor je reis?
      Groetjes

  1. Hallo Nicole en Daniël,
    Wat weer een geweldige blog.
    Elke keer denk ik mooier kan het niet, maar het is en blijft geweldig,super.
    Wat fijn dat jullie dit allemaal meemaken en ons laten meegenieten.
    Liefs en grtjs mam,veroon.

    1. Gelukkig blijft het nog iedere keer leuk voor je om te zien:) Wij zijn bijna gewend aan al dat moois, tijd voor een vaste plek:)
      Groetjes

  2. Laatste dagen Nieuw Zeeland. Wat zullen de blogs binnenkort saai worden: ik heb 8 uur gewerkt. Zoveel natuurschoon en al die actie van jullie, surfen, fietsen, zwemmen, klimmen. Heerlijk.
    Heb je de film Bride flight nu al gezien, speelt in Nieuw Zeeland.

    groetjes Rita

    1. Haha ik denk niet dat ik daarover ga bloggen..
      Gelukkig vliegen we morgen naar net zo’n mooi en avontuurlijk oord:)
      Groetjes!

  3. Hoi nicole en Daniel
    Als je dit leest hebben jullie de camper ingeleverd.
    En dan gaan jullie richting Australie
    Weer fijn om dit te lezen en geweldige foto,S
    Weer wachten op het volgend avontuur ,
    Heel veel groetjes uit Stein .
    Kai en TRuus.

    1. Hoi Truus en Kai,
      Ik lees dit terwijl we alweer in Australië zijn!
      Fijn dat jullie met ons meelezen, dankjewel voor de leuke reactie.
      Groetjes Nicole&Daniel

  4. Ik hoor het je gewoon allemaal zeggen. Wat herkenbaar en gaaf. Beetje spijt dat wij niet over dat zand gecrosst zijn bij 90 mile beach.
    Zet de BBQ maar alvast aan, tot in Aussie 😉

  5. Buddies!
    Wat leuk, een reactie van jullie! Het zandsurfen bij Te Paki ging wat beter dan onze poging in Aussie 😉
    Waar gaan we nu BBQen? NL of Aussie?!

    Groetjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.