Het wilde westen

Voordat we richting de westkust gaan, beklimmen we nog 1 berg, Mount Isthmus. Een steile en lange klim naar de top op 1.300 meter hoogte. Het is een open pad dus we hebben constant mooi uitzicht, in tegenstelling tot vorige wandelingen waar we eerst een heel stuk door dicht bos liepen. Onderweg passeren we loslopende schapen (hoe iconisch kangaroes zijn voor Australië zijn schapen dit voor Nieuw Zeeland) geiten en koeien. Nadat we een dood schaap naast 2 grote zwarte koeien met een schuldige blik in hun ogen zien liggen, zijn we blij dat die wél achter een hek staan. De top laat lang op zich wachten, steeds als we denken dat we er zijn, zien we om de hoek een nog hogere bergtop. Na een pittige klim van 2,5 uur tot een top met 360 graden uitzicht op Lake Wanaka, Lake Makaroa en in de verte besneeuwde bergtoppen smaakt die boterham met pindakaas heel goed.

Hierna brengt de zogenaamde Haast pass, een prachtige route dwarsdoor (ja alweer) bergen, ons van het binnenland naar de wilde westkust. Er is meteen een verandering in omgeving, het lijkt wel op de Wettropics in Australië! Overal om ons heen is het hartstikke groen, bergen begroeid met bomen, allerlei soorten planten en palmbomen. Volgens mij zie ik zelfs ergens een bananenboom staan! En dan opeens tussen al dat groen staat er een bord: Fox Glacier. Na een korte drukke looproute (heel toeristisch) hebben we uitzicht op de gletsjer, ziet er raar uit een strook ijs tussen die groene bergen. Op eigen houtje naar het ijs gaan mag helaas niet, je kan er alleen worden gedropt met een helikopter.

Regen, regen en regen
Wat maakt een oerwoud nou precies een regenwoud? Regen. Heel veel regen. Door die regen rijden we verder noordwaarts. Er zijn verscheidene uitkijkpunten maar die laten we voor wat ze zijn, er hangen zulke donkere en zware wolken dat we de oceaan, waar we vlak langs rijden, niet eens zien. Gelukkig klaart het op als we bij het stranddorpje Hokitika zijn, met toeristentrekker Sunset Point, een perfecte plek om de zon te zien ondergaan in de zee. Avondeten doen we het liefst op de meest idyllische plekjes, we hebben al vaak tijdens zonsondergang ons avondmaal genuttigd aan een mooi meer of aan de zee. En iedere keer speuren we de omgeving af op zoek naar een snackbar of iets die fish&chips verkoopt (om het nog wat idyllisher te maken), dat was nog niet gelukt tot vandaag. Voor NZD10 (EUR7) hebben we een heerlijke 2persoons portie fish&chips! En we zijn nog net op tijd om ons een mooi plekje toe te eigenen op de kade, Sunset Point maakt zijn naam waar.

Weer onderweg, vind ik het heel jammer dat we door de regen niet veel zien, maar gelukkig klaart het steeds op als we op onze volgende bestemming aankomen! Dat is het kleine plaatsje Punakaiki, met aan de ene kant bizarre rotsformaties in de zee die op gestapelde pannenkoeken lijken –Pancake Rocks– en aan de andere kant een ruig regenwoud –Paparoa National Park– die op een ware jungle lijkt. We slapen op de enige camping in het dorp, een mooi plekje aan het strand tussen al het wilde groen. Als we gaan slapen regent het en als we wakker worden regent het alweer. Of nog steeds? Nouja, het gebied is zoo mooi dat we er toch meer van willen zien, we volgen de inland pack route, een wandeling door het regenwoud langs een hele wilde (komt vast door alle regenval) rivier. Het lijkt echt net een jungle, alleen dan zonder jungledieren. Hoe bang ik soms ook was voor al die gekke dieren in Australië, ik mis het wel. Als op een gegeven moment de route zo modderig en vol met plassen staat (een passerende Fransman gaat zelfs onderuit, haha) en van al dat geklater moet ik heel nodig, keren we weer om. Aangekomen bij de auto blijkt dat we al 4 uur weg zijn! Ik vond het al raar dat ik honger had.

Tot het uiterste puntje
De snelweg gaat tot aan het stadje Westport en buigt dan af landinwaarts. Wij rijden echter door tot de meest noordelijke plek van de westkust, Kohaihai, via een rustige, minder bezochte weg die we nog het mooiste vinden van de hele westkust. Onderweg slapen we op een heerlijke bushcamping met een tot loungecafe verbouwde koeienstal waar alle campers ’s avonds lekker droog en warm kunnen zitten. Als ik vraag of deze hoeveelheid aan regen normaal is voor dit gebied, antwoord de eigenaar dat dit komt door Cycloon Cook die vlakbij het Noordereiland rondraast. In heel Nieuw Zeeland regent het, in Auckland worden bewoners zelfs ontruimd ter voorbereiding en staan de straten al blank. Oei, dan mogen wij niet echt klagen over het weer, misschien ook maar eens het nieuws gaan volgen..

Als de volgende dag de zon weer schijnt, zetten we meteen het busje aan de kant en lopen naar het strand. Boven de zee hangen donkere wolken, links zien we een regenboog, rechts een blauwe lucht en achter ons een berg bekleed met regenwoud waar een waterval vanaf dondert, wow.
Aan het eind van de weg, het uiterste puntje tot waar je met de auto kan komen, start de Heaphy track. Dit is 1 van de 9 Great Walks van Nieuw Zeeland. Van alle 9 wandelingen (variërend van 60-80 km) willen we minstens een stukje gelopen hebben, dat lukt tot nu toe aardig. Deze wandeling is heel anders dan de Kepler track welke we helemaal gedaan hebben, anders maar ook weer héél mooi. Het begint helaas al snel keihard te regenen, we keren om en rijden weer helemaal terug naar Westport. Vanaf hier nemen we de hoofdweg landinwaarts richting het oosten. Voor morgen is de weersvoorspelling goed, 20 graden en een zonnetje. Perfect vooruitzicht om het paradijselijke Abel Tasman nationaal park, waar ook een Great Walk doorheen loopt, te bezoeken.

 

4 gedachten over “Het wilde westen”

  1. Hallo jullie twee,
    Wat een prachtig ruig land.
    Ondanks de mindere weersomstandigheden ,natuurlijk heel wat anders dan jullie in Australië gewend waren,hoop ik dat jullie er toch van genieten.
    Het is zo geweldig mooi,de foto’s lijken wel ansichtkaarten,zo mooi.
    Liefs en grtjs mam,veroon.

  2. Hallo
    Weinig aan toe te voegen,mooi verhaal,mooie foto’s
    Tja alleen die regen,maar daar moeten jullie toch niet
    wakker van liggen vooral als je uit ons land komt,alleen
    daar zal het wat heftiger aan toe gaan.
    Groeten Jan,Ramona,Naomi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.